Test hands-on lustrzanki Olympus E-400

Kilka dni po oficjalnej premierze jednej z najmniejszych lustrzanek cyfrowych świata mieliśmy szansę zapoznać się z nią nieco bliżej, choć otrzymaliśmy ją dosłownie na kilkanaście godzin. Dzięki temu możemy podzielić się naszymi pierwszymi wrażeniami z użytkowania tego modelu, z zastrzeżeniem, że nie była to jeszcze jego wersja produkcyjna.

Spis treści:
1. Ogólne informacje
2. Obiektywy, menu aparatu
3. Ocena wykonanych zdjęć

Mówiąc o pierwszych wrażeniach, ma się zazwyczaj na myśli pierwszy dzień albo nawet pierwsze kilka dni użytkowania danego urządzenia. Tym razem jednak ważny okazał się już sam pierwszy moment kontaktu z aparatem. Przedstawiciel Olympusa uprzedził mnie, że będzie to korpus wraz z dwoma obiektywami, więc byłem mocno zdziwiony, kiedy wręczył mi niewielkie nieoznakowane pudełko, mniej więcej takie, w jakich sprzedaje się kompakty cyfrowe. Korpus z jednym obiektywem jeszcze może by się od biedy tam zmieścił, ale z dwoma, zwłaszcza że drugi to telezoom? Tymczasem… w środku były: dwa obiektywy, korpus i ładowarka wraz z kablem, i jeszcze zostało sporo miejsca na wszystko, co otrzyma nabywca wersji produkcyjnej – instrukcję, sterowniki, gwarancję itd. A zatem pierwszy, najpierwotniejszy szok: to naprawdę bardzo mały aparat.

Po wzięciu do ręki
Wszystko zależy od tego, czym fotografowałeś ostatnio. Jeśli ktoś przesiądzie się na E-400 z przeciętnej wielkości kompaktu, będzie mile zdziwiony na zasadzie „bałem się, że te lustrzanki to takie wielkie, ciężkie aparaciory, do których na dłuższy spacer trzeba zabierać taczkę, a tymczasem…”. Gorzej, jeśli jesteś facetem z dłońmi jak łopaty i jeszcze ostatni miesiąc nie rozstawałeś się z Nikonem D200 z podczepionym gripem. To tak, jakbyś trzymał kawałek styropianu – nie czujesz, że coś trzymasz, dopóki nie spojrzysz na własną rękę.
Podejście do wagi jest sprawą czysto subiektywną, ale inne rzeczy można już próbować ocenić. Pierwsza sprawa to wyprofilowanie uchwytu (a raczej jego niemal całkowity brak…). Tej lustrzanki raczej nie powinno się trzymać jedną ręką, bo może z niej wyjątkowo łatwo wypaść. W porównaniu np. do nieźle zaprojektowanego pod względem ergonomii Olympusa E-500, to duży krok wstecz. Na dodatek mniej więcej na środku miejsca, które zajmuje zwykle palec wskazujący przyciskający spust migawki, zamontowano wystający metalowy uchwyt do mocowania paska. On wcale nie delikatnie przeszkadza, on wręcz utrudnia, wnerwia, irytuje i wkurza. Jak ktoś mógł coś takiego wymyślić?
I jeszcze jedna uwaga, pośrednio odnosząca się do wagi. Mechanizm lustra został słabo zrównoważony, więc wyraźnie czuć szarpnięcie aparatu podczas wykonywania zdjęcia, podobnie jak np. w kiepskim pod tym względem Canonie 20D.
Na pochwałę zasługuje za to jakość wykonania – tworzywo sztuczne, z jakiego wykonany jest korpus, wydaje się bardzo dobrej jakości. Wiele dobrych słów można powiedzieć także o gumie, którą wyłożony jest uchwyt i miejsce, na którym trzyma się kciuk prawej dłoni – naprawdę spełnia swoją rolę. Tak dobre i przemyślane jest położenie wszystkich przycisków i pokręteł – łatwo odnaleźć i odróżnić każdy przycisk jedynie za pomocą dotyku, bez patrzenia na aparat. Szczególne brawa za koło zmiany trybów fotografowania, zintegrowane z mechanizmem włączania/wyłączania aparatu. Bardzo wyraźnie daje się odczuć moment przekręcenia koła i przejście do kolejnego trybu, dzięki czemu zmiana trybu fotografowania bez patrzenia na górną ściankę E-400 jest naprawdę łatwa.

W praktyce
Wizjer… No cóż, jak się jest najmniejszą lustrzanką świata, to i wizjer nie musi imponować wielkością. I raczej nie poraża – kadrowanie ujęcia z jego pomocą jest kilka razy mniej przyjemne, niż w przypadku np. Nikona D80. Ma to niestety pewne przełożenie praktyczne – pewnych detali w kadrze po prostu nie zauważymy. Na dodatek to, co zarejestrujemy, będzie w dość wyraźnym stopniu większe i szersze (choć według parametrów wizjer pokrywa 95% kadru) – w czasie testu miałem kilka razy problem np. z latarniami, które w wizjerze nie były widoczne, a na zdjęcie jednak się „załapały”, psując kadr. Mało widoczne są także czerwone punkty informujące, na którym z trzech czujników ustawiona została ostrość.
Wbudowana lampa błyskowa oświetla równomiernie cały kadr, ma jednak dwa minusy. Po pierwsze nie podnosi się automatycznie. Po drugie, kiedy fotografujemy coś usytuowanego stosunkowo blisko i mamy założoną na standardowy zoom 14-42 mm tulipanową osłonę, jej cień może pojawić się na dole zdjęcia. Mogłaby unosić się nieco wyżej…
Testowany egzemplarz miał też bardzo czuły spust migawki. Jeśli tak samo będzie działać migawka w egzemplarzu produkcyjnym (zapewne tak), to na początku można mieć sporo problemów ze stosowaniem techniki: „ustawo ostrość, naciśnij spust do połowy, wykadruj, naciśnij do końca”. Często niechcący od razu wykonamy zdjęcie.

Stron: 1 2 3

Sebastian Oleksik

Zobacz więcej publikacji w dziale Lustrzanki.
Obserwuj komentarze tego artykułu za pomocą RSS 2.0.
Skomentuj ten artykuł poniżej.